Over mij
Soms kies je je pad niet zelf. Soms kiest het pad jou.
Als iemand mij twee jaar geleden had verteld dat ik kinderyogadocent zou worden, had ik hem waarschijnlijk uitgelachen. En toch sta ik hier nu, op een plek die achteraf gezien verrassend logisch voelt...
Waarom ik doe wat ik doe
Mijn passie voor rust en veiligheid komt niet uit een boekje. Van jongs af aan ben ik gewend geraakt aan een omgeving met veel prikkels en spanning, waardoor mijn eigen zenuwstelsel vaak op ‘aan’ stond. Op school werd ik niet echt gezien; ik weet hoe het is als niemand merkt hoe je je onderhuids werkelijk voelt. Juist die ervaring heeft me een feilloos kompas gegeven voor de binnenwereld van kinderen. Ik merk het vrijwel meteen als een kind overprikkeld is of zich onzichtbaar voelt, simpelweg omdat ik de signalen herken.
Van het klaslokaal naar de binnenwereld
Acht jaar lang werkte ik als docent Nederlands. Al in het eerste jaar voelde ik de frictie; de enorme werkdruk en een systeem dat nooit ‘af’ was. Het leidde uiteindelijk tot een burn-out. Wat me in die jaren overeind hield, was mijn liefde voor het lesgeven, de oprechte verbinding met de leerlingen en mijn passie voor taal en verhalen. Tegelijkertijd voelde ik steeds duidelijker dat er weinig ruimte was voor rust en voor de binnenwereld van leerlingen. Ik wist: dit klopt niet, niet voor mij en ook niet voor hen.
Ik besloot het roer om te gooien en begon een praktijk als voedingscoach. Daarnaast verdiepte ik me in coaching en systemisch werk, gedreven door de overtuiging dat er vaak veel meer onder gedrag en emoties zit dan we aan de oppervlakte zien. Maar hoe waardevol die kennis ook was, het voelde nog niet volledig als mijn roeping en mijn praktijk bleef nagenoeg leeg.
De ontdekking op de werkvloer
Omdat ik inkomsten nodig had, ging ik op zoek naar een parttime functie. Ik vroeg me af wat ik nog meer kon doen met een lerarendiploma, zonder op een kantoor te belanden. Zo kwam ik terecht op een BSO. Daar werd ik geraakt door de puurheid, de humor en de ontwapenende eerlijkheid van jonge kinderen. Tegelijkertijd zag ik ook iets anders, namelijk de enorme drukte en de constante stroom aan prikkels waarin veel kinderen zich tegenwoordig bewegen.
Die drukte raakte iets wat ik eigenlijk al langer wist. Vanuit mijn eigen kindertijd en mijn jaren in het onderwijs had ik gezien hoe gemakkelijk kinderen in hun hoofd terechtkomen en hoe weinig ruimte er soms is om echt te voelen wat er in hun lichaam gebeurt. Juist midden in die dynamiek op de BSO werd dat voor mij heel zichtbaar. Ik zag hoe hard kinderen het nodig hebben om te kunnen landen in hun lijf. Om even niet te hoeven denken of presteren, maar simpelweg te mogen bewegen, ademen en tot rust te komen. En precies daar begon er iets te verschuiven. Langzaam vielen de puzzelstukjes op hun plek.
Alles viel samen
Rond die tijd begon ik zelf ook met yoga. Ik merkte hoeveel rust en ontspanning het mij gaf. Het hielp me om weer meer in mijn lichaam te komen en afstand te nemen van de drukte van de dag. Op een dag dacht ik, 'laat ik dit eens met de kinderen doen'. Geen plan, geen methode, gewoon spelenderwijs. We deden een paar houdingen, ademden samen en bewogen door de ruimte. Ik zag meteen hoe goed de kinderen daarop reageerden. Hun plezier, maar ook de rust die ontstond. Even uit hun hoofd en weer terug in hun lijf. Ik herhaalde het nog een paar keer, simpelweg omdat het zo fijn voelde. En precies daar werd het zaadje geplant.
Vanuit die ervaring groeide het verlangen om dit verder te verdiepen. Daarom besloot ik de opleiding tot holistisch kinderyogadocent te volgen. Niet als een plotseling nieuw begin, maar als een verdieping van iets wat al was ontstaan. Alles wat ik eerder had gedaan kwam daarin samen. Mijn liefde voor taal gebruik ik nu om rijke verhalen te weven door mijn lessen. Mijn ervaring als coach helpt me om met een systemische blik naar een kind te kijken. En mijn jaren voor de klas zorgen voor een stevige pedagogische basis op de mat.
Het klopte. Het voelt nog steeds als thuiskomen. Ik ben dankbaar dat ik ben gaan luisteren naar mijn eigen grens en naar dat onverwachte pad. Het heeft me precies gebracht waar ik moet zijn: dichter bij de kern van wat ik te doen heb.
En precies dat is wat ik kinderen nu ook wil meegeven: een plek waar ze weer mogen landen in zichzelf.